Bericht 21

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Sed ad bona praeterita redeamus. Duo Reges: constructio interrete. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Restatis igitur vos; Sed quae tandem ista ratio est? Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Primum divisit ineleganter; Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest.